تغییرات ساختاری لاستیک در طی پیری اکسیداتیو حرارتی را می توان به دو دسته تقسیم کرد: یکی واکنش پیری اکسیداتیو حرارتی (ترک خوردگی) با تخریب زنجیره مولکولی به عنوان واکنش اصلی است. مورد دیگر پیری اکسیداتیو حرارتی (ساختار) با اتصال متقابل بین زنجیره های مولکولی به عنوان واکنش اصلی است.
لاستیک طبیعی حاوی لاستیک ایزوپرن ، لاستیک بوتیل ، لاستیک EPDM ، لاستیک اپی کلرلوپیدرین هموپلیمر شده و لاستیک اپی کلریدرین کوپلیمر شده است. ظاهر این نوع لاستیک پس از پیری اکسیداتیو حرارتی نرم و چسبنده است.
لاستیک بوتادین حاوی بوتادین است و واکنش اصلی در طول پیری اکسیداتیو حرارتی واکنش متقابل است. گونه های لاستیکی مشابه شامل NBR/SBR/CR/ERDM/FPM/CSM است. ظاهر این نوع لاستیک پس از پیری اکسیداتیو حرارتی سخت تر و شستشو است.
روشهای محافظ برای پیری لاستیکی چیست؟
از آنجا که پیری لاستیکی یک فرآیند واکنش شیمیایی جامع پیچیده است ، و جلوگیری از پیری لاستیکی غیرممکن است ، می توان اقدامات مناسبی را برای کاهش سرعت پیری لاستیک انجام داد و از این طریق به هدف گسترش عمر خدمات لاستیک دست یافت. اقدامات ضد پیری عمدتاً شامل حفاظت فیزیکی و محافظت از شیمیایی است.
روش حفاظت فیزیکی برای جلوگیری از تعامل بین لاستیک و عوامل مختلف پیری تا حد امکان ، مانند استفاده از پوشش سطح یا درمان ، اضافه کردن ماده محافظ نور ، اضافه کردن پارافین و غیره است.
روش حفاظت شیمیایی اضافه کردن مواد خاصی برای جلوگیری یا تأخیر در پیری لاستیک ، مانند اضافه کردن آنتی اکسیدان های شیمیایی آمین یا فنل است.