کمک فنر یکی از اجزای حیاتی سیستم های تعلیق مکانیکی و وسایل نقلیه است که در درجه اول برای سرکوب نوسانات برگشتی فنرها پس از جذب ضربه و کاهش ضربه های سطح جاده طراحی شده است. با تبدیل انرژی جنبشی به انرژی حرارتی، اتلاف ارتعاشات بدنه خودرو را تسریع می‌کند و اطمینان حاصل می‌کند که لاستیک‌ها تماس محکمی با زمین دارند و در نتیجه نرمی، ایمنی و هندلینگ سواری را به میزان قابل توجهی افزایش می‌دهند.
اصل عملکرد اصلی آن بر ویژگی های میرایی برای محدود کردن حرکت رفت و برگشتی آزاد فنر متکی است. هنگامی که یک چرخ با بی نظمی جاده مواجه می شود و می لرزد، میله پیستون داخلی به سمت بالا و پایین حرکت می کند و سیال هیدرولیک (یا گاز) درون سیلندر را از طریق سوراخ های کوچک سوپاپ مجبور می کند. مقاومت اصطکاک و دریچه گاز ایجاد شده در جریان جریان سیال از طریق این گذرگاه ها، انرژی ارتعاشی را جذب می کند-و آن را به گرما تبدیل می کند که سپس دفع می شود{3}}در نتیجه بدنه خودرو به سرعت تثبیت می شود.