کلمه لاستیک از کلمه هندی cau-uchu به معنای درخت گریان گرفته شده است. لاستیک طبیعی با انعقاد و خشک کردن لاتکسی که هنگام ضربه زدن به درخت لاستیک بیرون می ریزد تولید می شود. در سال 1770، شیمیدان بریتانیایی جی پریستلی کشف کرد که می توان از لاستیک برای پاک کردن نوشته های مداد استفاده کرد. در آن زمان به ماده ای که برای این منظور استفاده می شد لاستیک می گفتند و امروزه نیز از این اصطلاح استفاده می شود. زنجیره های مولکولی لاستیک را می توان به صورت عرضی پیوند داد. هنگامی که لاستیک متقاطع در اثر نیروی خارجی تغییر شکل می‌دهد، قابلیت بازیابی سریع را دارد و خواص فیزیکی و مکانیکی و پایداری شیمیایی خوبی دارد. لاستیک ماده اولیه اولیه صنعت لاستیک است و به طور گسترده در ساخت لاستیک، شیلنگ، نوار، کابل و سایر محصولات لاستیکی مختلف استفاده می شود. درخت Hevea تجاری ترین لاستیک را فراهم می کند. هنگام زخمی شدن (مانند بریده شدن پوست ساقه) مقدار زیادی شیره حاوی امولسیون لاستیکی ترشح می کند.
علاوه بر این، درختان انجیر و برخی از گیاهان Euphorbiaceae نیز لاستیک تولید می کنند. آلمان در طول جنگ جهانی دوم زمانی که عرضه لاستیک آن قطع شد سعی کرد از این کارخانه ها لاستیک تهیه کند، اما بعداً به تولید لاستیک مصنوعی روی آورد.
درختان لاستیک اصلی در آمریکای جنوبی رشد کردند، اما پس از پیوند مصنوعی، تعداد زیادی درخت لاستیک نیز در جنوب شرقی آسیا کاشته می‌شوند. در واقع آسیا به مهمترین منبع لاستیک تبدیل شده است.
